PRIVACY

Toen mijn vriendin de inbox van mijn gsm eens inspecteerde heb ik haar niet aangeklaagd wegens schending van mijn privacy. Ik zal wel aanleiding gegeven hebben en dan had ik die telefoon ook maar niet zo zorgeloos moeten laten slingeren. Ook toen zij zich op de hoogte stelde van zowel de afspraken die in mijn agenda waren genoteerd als de berichten die nog in Outlook op de computer stonden ben ik niet naar de politie gestapt. Als ik haar al voor de rechter had willen slepen zou ik dat ook eerder voor aanranding dan voor schending van privacy hebben gedaan.

Als je de intimiteit van het bed met elkaar gedeeld hebt kun je het wel over respect voor elkaars eigendom en geestesgoed hebben, maar heb je ook gewoon terrein prijsgegeven. Vooral vanwege een slecht geheugen heb ik liever zo weinig mogelijk geheimen.

Nu kon je de verhouding tussen mijn vriendin en mij met gemak tumultueus noemen, dus het ging wel eens vaker mis en dan wilde ik haar even niet spreken (of zij mij niet, maar dat speelt in mijn betoog geen rol). Dan ging mijn gsm uit. Weliswaar was ik dan ook van de rest van de wereld afgesneden, maar rust heeft wel vaker een prijs. Onvermijdelijk moest de Nokia dan toch weer een keer geactiveerd worden en vaak had ik dan wel een berichtje van haar op mijn voicemail of een sms’je.

En daar begint mijn privacybetoog. Ik heb er even wat research naar gedaan, maar er wordt dus onderscheid gemaakt tussen informationele en relationele privacy. Ik beperk me even tot het tweede genre. Relationele privacy houdt in dat een individu liefst zelf bepaalt met wie hij of zij een relatie aangaat. Als iemand mij afluistert ga ik met die persoon een ongewenste relatie aan. Ik mag zelf beslissen met wie ik contact wil. In de dip wilde ik dat even niet met mijn vriendin en had ik het toch. Mijn vriendin werkt namelijk met afleverrapporten. Dat beschouw ik als een schending van mijn privacy.

Vroeger kreeg je nog wel eens een brief. Bleef de postbode wachten tot je de brief gelezen had? Kwam hij, als je bij bezorging niet thuis was, de volgende dag nog eens informeren of het schrijven wel in goede gezondheid ontvangen had?

Ik wil dat mijn gsm een functie krijgt waarmee ik kan voorkomen dat iemand anders weet dat ik dat ding weer aan heb staan. Maar dat kan niet. Zij weet zo iets van mij dat ik misschien wel niet wil dat zij weet, namelijk dat ik weer bereikbaar ben. Ik kan de telefoon natuurlijk razendsnel weer uitzetten. Dan krijgt ze me niet te pakken. Maar dat is meteen een garantie voor de escalatie van het conflict, want zij weet dat ik bereikbaar ben geweest.

Ik erger me dood aan die afleverrapporten, en niet alleen in crisistijden. Soms wacht je gewoon een paar uur of zelfs wel een paar dagen met reageren – onmogelijk om te smoezen dat je gsm uitstond.

Als ik gedoe heb met een/mijn vriendin en even etherstilte wil, vervolgens een avondje ga stappen en het best wel leuk heb (in het nette, hè!) en dan rijdend over de A10 besluit de gsm maar weer eens aan te zetten, weet zij dus dat het zonder haar half drie is geworden. En ik vind het niet nodig dat zij dat weet.

Ik ken geen man die de functie afleverrapporten ingeschakeld heeft (ik bijvoorbeeld zou niet eens weten hoe het moet) en de vrouwelijke lezers zullen wel denken: waar maakt die man zich druk over? Maar als zich een advocaat meldt die met mij vindt dat het eenrichtingssysteem van de afleverrapporten een flagrante schending van de privacy is, dan gaan we die providers eens mooi mores leren.